احادیثی با موضوع غم و اندوه

احادیثی با موضوع غم و اندوه

غم و اندوه از جمله حالات روحی و روانی انسان است. آدمی به دلایل مختلف غمگین و اندوهناک شده و به عوارضی که این حالت در پی دارد دچار می گردد. پیامدهایی که این حالت روحی و روانی دارد در افراد مختلف متفاوت است. برای برخی از افراد که از دنیا دل کنده اند و به دنبال تقرب به خداوند هستند عین عبادت است. اندوه و غم آن ها منشأ دنیایی و مادی ندارد. آن ها در برابر تلخی ها و ناملایمات زندگی خم به ابرو نمی آورند و تنگدستی، بیماری و … آزارشان نمی دهد. اندوه و حزن آن هاناشی از شدت شیدایی و شوق آن ها برای وصال به خدا و نعمات و لذات بهشتی است. حال آنکه غم و اندوه گروهی به سبب امور دنیایی است. آن ها که همواره به دنبال خوشی های ناپایدار هستند غم و اندوهشان ناامیدی و افسردگی رابرایشان به دنبال دارد و حتی در مواردی می تواند به نابودی شان ختم شود. چنین غم و اندوهی در اسلام نکوهش شده و راهکارهایی همچون دوستی با خدا و یقین نیک داشتن به او ارائه شده است. با معراج النبی همراه باشید در ادامه می خواهیم با شما احادیثی با موضوع غم و اندوه که از بزرگان دین نقل شده اند را در راستای عمل به آن ها و شناخت غم و اندوه دنیایی به اشتراک بگذاریم.

احادیثی درباره غم و اندوه

رسول خدا (ص)

  • رُبَّ شَهْوةِ ساعةٍ تُورِثُ حُزنا طويلاً[1].

چه بسا لذتی که دمی بپاید ولی غمی طولانی بر جای بگذارد.

  • مَن نَظرَ إلى ما في أيْدي النّاسِ طالَ حُزنُهُ، و دامَ أسَفُهُ[2]

هر کس که به آنچه در دست مردم است نگاه کند، غم و اندوهش دراز گشته و تاسف او پایدار شود. (به این معنا که حسرت و حسادت به مال دیگران نداشته باشیم و در کنار قناعت برای پیشرفت توکل و تلاش کنیم)

  • مَع كُلِّ فَرْحَةٍ تَرْحَةٌ[3]

با هر شادی غمی وجود دارد.

  • ما مِن هَمٍّ إلاّ و لَهُ فَرَجٌ إلاّ هَمَّ أهلِ النّارِ[4].

هیچ غمی نیست که از بین نرود، جز غم و اندوه اهل آتش.

  • «لا حَولَ و لا قُوّةَ إلاّ باللّه» فيهِ شِفاءٌ مِن تِسعَةٍ و تِسْعينَ داءً، أدْناها الهَمُّ[5].

عبارت «لا حول و لا قوه الا بالله» نود و نه درد را شفا می دهد که ساده ترین آن ها هم و غم است.

امام علی (ع)

  • لا تُشْعِرْ قَلبَكَ الهَمَّ على ما فاتَ ، فيَشْغَلَكَ عَمّا هُو آتٍ[6].

برای آنچه از دست رفته غم و اندوه به دل خود راه نده که تو را از آنچه که می آید باز خواهد داشت.

احادیثی با موضوع غم و اندوه
احادیثی با موضوع غم و اندوه
  • الهَمُّ نِصفُ الهَرَمِ [7].

غم و اندوه نیمی از پیری است.

  • الهمُّ يُذيبُ الجَسَدَ [8]

غصه و اندوه بدن را آب می کند.

  • الغَمُّ مَرَضُ النَّفْسِ [9]

غم و اندوه بیماری روح است.

  • مَن قَصَّر في العملِ ابْتُلي بالهَمِّ[10]

هر کس در عمل کوتاهی نماید به اندوه دچار گردد.

  • نِعْمَ طارِدُ الهُمومِ اليَقينُ [11]

یقین چه نیکو غم زدایی است. (همانطور که در بخش مقدمه به آن اشاره ششد از مواردی که به از میان رفتن غم و اندوه کمک می کند یقین نیکو به الله تعالی است)

  • اطْرَحْ عَنكَ وارِداتِ الهمُومِ (الاُمورِ) ، بعَزائمِ الصّبرِ و حُسنِ اليَقينِ[12].

غم های خویش را با صبر استوار و یقین نیکو از میان بردار.

  • غَسْلُ الثِّيابِ يُذهِبُ الهَمَّ و الحُزنَ [13]

شستن لباس ها غم و اندوه را می زداید.

  • مَن طالَ حُزنُهُ على نَفْسِهِ في الدُّنيا، أقَرَّ اللّه عَينَهُ يَومَ القِيامَةِ و أحَلَّهُ دارَ المُقامةِ[14]

هر کس در دنیا بر نفس خود فراوان غم و اندوه خورد، حق تعالی در روز قیامت او را خوشحال نماید و در سرای ماندگاری او را جای دهد (مقصود از این حزن و اندوه همان حزن و اندوه شوق و شیدایی برای وصال به خدا و نعمات اخروی است).

امام محمد باقر (ع)

  • قَرَأتُ في كِتابِ عليٍّ عليه السلام : إنَّ المؤمنَ يُمْسي حَزينا و يُصبِحُ حَزينا ، و لا يَصْلُحُ لَهُ إلاّ ذلكَ[15]

در کتاب علی علیه السلام خواندم که همانا مومن شب را با اندوه می گذراند و صبحش را نیز با حزن می گذراند و برای او جز این به صلاح نیست.

امام صادق (ع)

  • نَفَسُ المَهْمومِ لَنا المُغْتَمِّ لظُلْمِنا تَسْبيحٌ ، و هَمُّهُ لأمْرِنا عِبادَةٌ[16]

آن که برایمان نگران است وبه سبب ستمی که بر ما می رود غمگین باشد نفس کشیدن او تسبیح و م خواری او برایمان عبادت است.

  • الرَّغْبةُ في الدّنيا تُورِثُ الغَمَّ و الحُزنَ، و الزُّهدُ في الدُّنيا راحةُ القَلبِ و البَدَنِ[17]

رغبت به دنیا، غم و اندوه می آورد و پشت نمودن به دنیا سبب آسایش و راحتی جان و تن است.

  • مَن أصْبَحَ على الدُّنيا حَزينا أصْبَحَ على اللّه ساخِطا [18]

هر کس برای دنیا اندوهگین شود از خداوند ناخشنود خواهد بود.

منابع:

[1] امالی طوسی، ص 533

[2] اعلام الدین، ص 294

[3] بحارالانوار، ج 74، ص 164

[4] بحارالانوار، ج 68، ص 242

[5] قرب الاسناد، ص 76، ح 244

[6] غرر الحکم، 10434

[7] تحف العقول، ص 214

[8] شرح غررالحکم، ج1، ص 161

[9] شرح غرر الحکم، ج1، ص 101

[10] نهج البلاغه، حکمت 127

[11] بحارالانوار، ج 74، ص 211

[12] شرح غررالحکم، ج 2، ص 195

[13] الخصال، ج 2، ص 612

[14] شرح غرر الحکم، ج5، ص 424

[15] التمحیص، 55/44

[16] کافی، ج 2، ص 226

[17] تحف العقول، ص 358

[18] الاختصاص، ص 226

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *