در این مطلب از سری مطالب حدیثی سایت معراج النبی تعدادی از احادیث و روایات وارد شده به عنوان سیره مهدوی را با شما به اشتراک می گذاریم.
احادیث سیره مهدوی
پیامبر اکرم (ص)
- عَلامَةُ الْمَهدِىّ اَنْ يَكُونَ شَديدا عَلَى الْعُمّالِ جَـوادا بِالْمالِ رَحيما بِالْمَساكينَ[1]
از نشانه های مهدی این است که او در برابر کارگزاران سختگیر است، بخشنده است در مال و نسبت به تهیدستان مهربان است.
- اَلقائِمُ مِنْ وُلْدى … وَ سُنَّتُهُ سُنَّتى يُقيمُ النّاسَ عَلى مِلَّتى وَشَريعَتى وَيَدْعُوهُمْ اِلى كِتابِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ[2].
قائم از فرزندان من است … سنت او سنت من است و مردم را مطابق دین و شریعتم بر پای می دارد و به کتاب خدای متعال دعوت می کند.
- اِنَّهُ يَسْتَخْرِجُ الْكُنُوزَ وَ يُقَسِّمُ الْمالَ[3].
حضرت محمد (ص) درباره امام مهدی (عج) می فرماید که او گنج ها را استخراج و مال و ثروت ها را تقسیم می کند.
“در واقع خدای متعال در روی زمین گنجینه های بی شماری قرار داده که بسیاری از آن ها دست نخورده هستند. این گنجینه ها به دست امام زمان استخراج شده و به طور صحیح در میان مردم تقسیم می شود”
- يَبْلُغُ مِنْ رَدِّ الْمَهْدِىِّ الْمَظالِمَ حَتّى لَوْ كانَ تَحْتَ ضِرْسِ اِنْسانٍ شَى ءٌ اِنْتَزَعَهُ حَتّى يَرُدَّهُ[4].
کار امام مهدی (عج) در باز پس گرفتن حقوق مظلومان به آنجا می رسد که اگر در بُن دندان آدمی حق فردی دیگر قرار گرفته باشد، آن را باز پس گرفته و باز می گرداند.
امام علی (ع)
- فَلا يَتْرُكُ عَبْدا مُسْلِما اِلاَّ اشْتَراهُ وَ اَعْتَقَهُ وَلاغارِما اِلاّ قَضى دَيْنَهُ وَ لا مَظْلِمَةَ لاَِحَدٍ مِنَ النّاسِ اِلاّ رَدَّها وَ لا يُقْتَلُ قَتيلٌ اِلاّ قَضى عَنْهُ دَيْنَهُ وَ اَلْحَقَ عِيالَهُ فىالْعَطاءِ[5]
حضرت امیرالمومنین در سیره مهدوی به آزاد سازی برده ها و پرداخت وام ها توسط حضرت اشاره کرده و می فرماید: هیچ برده مسلمانی باقی نمی ماند جز اینکه توسط امام مهدی (عج) خریداری شده و آزاد می گردد و بدهکاری نیست جز آنکه وامش را بپردازد. بر کسی ظلم نمی شود جز آنکه داد او را ستاند. کسی به قتل نمی رسد جز اینکه قرضش را ادا نماید و خانواده او را تحت پوشش کمک های خود قرار می دهد.
- فَيُريكُمْ كَيْفَ عَدْلُ السّيرَةِ وَ يُحْيى مَيِّتَ الْكِتابِ وَ السُّنَةِ.[6]
(امام زمان (عج)) به شما شیوه عدالت را نشان می دهد و احکام از میان برداشته شده کتاب و سنت را زنده می سازد.
- يَعْطِفُ الْهَوى عَلى الهُدى اِذا عَطَفُوا الهُدى عَلَى الهوى وَ يَعْطِفُ الرَّأْىَ عَلَى الْقُرآنِ اِذا عَطَفُوا الْقُرْانَ عَلَى الرَّأْىِ.[7]
زمانی که انسان ها هدایت را تحت تاثیر هوای نفس خویش قرار دهند (مهدی) تمایلات نفسانی را تحت الشعاع هدایت قرار می دهد و آن هنگام که انسان ها قرآن را مطابق به رای و خواسته های خویش تفسیر می کنند (مهدی) نظرات و آرا را پیرو قرآن قرار می دهد.
- لَيَنْزِعَنَّ عَنْكُم قُضاةَ السُّوءِ … وَ لَيَعْزِلَنَّ عَـنْكُمْ اُمَـراءَ الْجَوْرِ وَلَيُطَهِّرَنَّ الاَْرْضَ مِنْ كُلِّ غاشٍ وَلَيَعْـمَلَنَّ بِالْعَـدْلِ[8].
حقیقتا او (امام زمان (عج)) قضات بدکار را برکنار می سازد و حاکمان ستمگر را عزل می کند و زمین را از هر ستمگری پاک می کند و خویش به عدالت رفتار می کند.
- وَيَدْخُلُ الْمَهْدِىُّ عليه السلام بَيْتَ الْمُقَدَّسِ وَ يُصَلّى بِالنّاسِ اِماما … فَيَتَقَدَّمُ الْمَهْدِىُّ عليه السلام فَيُصَلّى بِالنّاسِ ويُصَلّى عيسى خَلْفَهُ وَ يُبايِعُهُ[9]
و حضرت مهدی (عج) به بیت المقدس وارد م شود و به امامتش مردم نماز می گزارند … پس مهدی علیه السلام جلو رفته و مردم و عیسی علیه السلام پشت سر او نماز می خوانند و عیسی با او بیعت می کند.
امام حسین (ع)
- فى القائِمِ مِنّا سُنَنٌ مِنَ الاَْنْبِياءِ … فَاَمّا مِنْ نُوحٍ فَطُولُ الْعُمْرِ وَ أَمّا مِنْ اِبْراهيمَ فَخِفاءُ الْوِلادَةِ وَ اعْتِزالُ النّاسِ وَ اَمّا مِنْ مُوسى فَالْخَوفُ وَ الْغيبَةُ وَ أَمّا مِن عيسى فَاخْتِلافُ النّاسِ فيهِ وَ أَمّا مِنْ اَيُّوبَ فَالْفَرَجُ بَعْدَ الْبَلْوى وَ أَمّا مِنْ مُحَمَّدٍ فَالْخُرُوجُ بِالسَّيْفِ[10]
در قائم ما سنن و شیوه هایی از پیامبران وجود دارد … و اما از نوح (ع) عمر طولانی، از ابراهیم (ع) پنهانی بودن ولادت و دوری گزینی از مردم، از حضرت موسی (ع) ترس و غیبت، از عیسی علیه السلام اختلاف مردم درباره او، از ایوب پیامبر علیه السلام گشایش بعد از گرفتاری (ها) و از محمد (ص) قیام نمودن با شمشیر.
- صاحِبُ الاَْمْرِ يَضَعُ سَيْفَهُ عَلى عاتِقِهِ ثَـمانيَةَ اَشـْهُرٍ[11]
صاحب الامر شمشیر خود را به مدت 8 ماه بر شانه خویش می گذارد (مقصود به نبرد پرداختن پیوسته تا استقرار حکومت است).
امام محمد باقر (ع)
- ثُمَّ يَرْجِعُ اِلَى الْكُوفَةِ فَيَبْعَثُ الثَلاثَ مِأئةَ وَالْبِضْعَةَ عَشَرَ رَجُلاً اِلَى الاْفاقِ كُلِّها فَيَمْسَحُ بَيْنَ اَكْتافِهِمْ وَعَلى صُدُورِهِمْ فَلايَتَعايُونَ فى قَضاءٍ[12]
سپس (امام مهدی (عج)) به کوفه بر می گردد و سیصد و ده نفر و اندی را به همه اطراف می فرستد و دستی میان شانه ها ن سینه هایشان می کشد، پس (آنها) در هیچ قضاوتی حیران (ناتوان) نمی مانند.
- اِذا قامَ قائِمُنا فَاِنَّهُ يُقَسِّمُ بِالسَّوِيَّةِ وَيَعْدِلُ فىخَلْقِ الرَّحْمنِ اَلْبَرِّ مِنْهُمْ وَالْفاجِرِ[13]
چون قائم ما قیام نماید به طور مساوی تقسیم می کند و در بین خلق خدای رحمان، با نیک و بد، به عدالت رفتار می کند.
- يُعْطيكُمْ فى السَّنَةِ عَطائَيْنِ وَ يَرْزُقُكُمْ فى الشَّهْرِ رِزْقَيْنِ وَ تُؤتَوْنَ الْحِكْمَةَ فى زَمانِهِ حَتّى اَنَّ الْمَرْئَةَ لَتَقْضى فى بَيْتِها بِكِتابِ اللّهِ تَعالى وَ سُنَّةِ رَسُولِ اللّهِ[14]
امام محمد باقر علیه السلام در توصیف امام مهدی (عج) می فرماید: در سال دو بار بر شما بخشش می کند و در هر ماه دوبار روزی می دهد. در دوران او حکمت به شما عطا می گردد، تا آنجا که زن در خانه خود مطابق کتاب خداوند و سنت رسول خدا (ص) حکم می کند (مقصود از بخش آخر گسترش علوم اسلامی در همه جا و میان همه اقشار است).
- [فى صِفَةِ المَهْدى] يَهْدِمُ ما كانَ قَبْلَهُ كَما هَدَمَ رَسُولُ اللّهِ صلي الله عليه و آله اَمْرَ الْجاهِليَّةِ وَ يَسْتَأْنِفُ الاِسْلامَ جَديدا[15]
امام باقر (ع) در توصیف حضرت مهدی (عج) میفرماید: او آنچه را که قبل از او بود در هم می شکند و نابود می سازد؛ آنچنان که پیامبر (ص) امور جاهلیت را در هم ریخت. (مهدی) اسلام را به گونه ای جدید آغاز می کند.
(در طول دوران غیبت بر اسلام پیرایه هایی بسته شده و بدعت هایی ایجاد می شود. پس زمانی که امام مهدی (عج) ظهور می کند، بدعت ها را از بین می برد و اسلام ناب را عرضه می کند …)
امام صادق (ع)
- فَما تُنْكِرُ هذِهِ الأُمَّـةُ اَنْ يَفْعَلَ اللّهُ جَلَّ وَ عَزَّ بِحُجَّتِهِ كَما فَعَلَ بِيُوسُفَ اَنْ يَمْشىَ فىاَسْواقِهِمْ وَيَطَأَ بُسُطَهُمْ حَتّى يَأْذَنَ اللّهُ فىذلِكَ لَهُ[16]
چگونه است که این امت انکار می کنند که خدای متعال با حجت خود آنچنان رفتار کند که با یوسف علیه السلام رفتار نمود؛ در بازارهای آنان راه برود و پای بر فرش های آنان گذارد تا اینکه الله تعالی در این باره (مقصود ظهور است) به او رخصت دهد.
- يَفْـقُدِ النّـاسُ اِمامَـهُمْ فَيَشْهَدُ الْمَوْسِمَ فَيراهُمْ وَ لا يَرَوْنَهُ[17]
مردم امام خود را پیدا نمی کنند پس امام در موسم حج در مراسم حج حضور پیدا می کند و آن ها را میبیند ولی آن ها او را نبینند.
- دارُ مُلْكِهِ الْكُوفَةُ وَ مَجْلِسُ الْحُكْمِ جامِعُها وَبَيْتُ مالِهِ وَ مَقْسَمُ غَنائِمِ الْمُسْلِمينَ مَسْجِدُ السَّهْلَةِ وَ مَوْضِعُ خَلَواتِهِ الزَّكَواتُ الْبِيضُ مِنَ الْغَرِيَّيْنِ[18]
یکی از یاران امام جعفر صادق (ع) از ایشان پرسید: خانه و مقر مهدی علیه السلام در کجا قرار دارد؟ امام فرمودند: محل حکومت ایشان کوفه خواهد بود و جایگاه قضاوتش و محل حکمرانی او مسجد جامع کوفه می باشد. بیت المال و مکان تقسیم نمودن غنیمت ها مسجد سهله و مکان استراحتش و خلوتگاه او در میان ریگ های سفید نجف می باشد.
- اَلْعِلْمُ سَبْعَةٌ و عِشْرُونَ جُزْءا فَجَميعُ ماجائَتْ بِهِ الرُّسُلُ جُزْءانِ فَلَمْ يَعْرِفِ النّاسُ حَتّى الْيَوْمَ غَيْرَ الْجُزْئَينِ فَاِذا قامَ الْقائِمُ اَخْرَجَ الْخَمْسَةَ وَ الْعِشْرينَ جُزْءً فَبَثَّها فى النّاسِ[19]
علم بیست و هفت بخش است، همه آنچه انبیاء آورده اند دو بخش است و مردم تا به الان بیشتر از دو قسمت را نشناخته اند. وقتی که قائم قیام نماید، بیست و پنج بخش دیگر را بیرون آورده و در بین مردم بپراکند.
امام رضا (ع)
- لَوْ قَدْ خَرَجَ قائِمُنا لَمْ يَكُنْ اِلاّ الْعَلَقَ وَالْعَرَقَ، اَلْقَوْمُ عَلَى السُّرُوجِ وَ ما لِباسُ الْقائِمِ اِلاّالْغَليظَ وَ ما طَعَامُهُ اِلاّ الْجَشِبَ[20]
چون که قائم ما قیام نماید، چیزی به غیر مرگ و عرق نخواهد بود، انسان ها همواره بر پشت اسبان خواهند بود(برای نبرد). لباس قائم چیزی جز لباس خشن نخواهد بود و طعام او چیزی جز طعام ناگوار و بد مزه.
امام حسن عسکری (ع)
- (فى صِفَةِ القائِم عليه السلام) فَاِذا قامَ قَضى بَيْنَ النّاسِ بِعِلْمِهِ كَقَضاءِ داوُدَ عليه السلام لا يَسْألُ الْبَيِّنَةَ[21].
امام حسن عسکری علیه السلام در توصیف فرزندشان حضرت قائم (عج) چنین می فرمایند: در میان مردم مطابق علم خویش حکم نماید، همچون قضاوتت داوود، و درخواست گواه و شاهد نمی کند.
منابع:
[1] موسوعه احادیث الامام المهدی، ص 246، ج 1، روایت 152
[2] بحارالانوار، ج 51، ص 73، روایت 19
[3] منتخب الاثر، ص 472
[4] موسوعة احاديث الامام المهدى، ج 1، ص 221
[5] الامام المهدى، ص 631
[6] نهج البلاغه، خطبه 138
[7] نهج البلاغه، خطبه 138
[8] بحارالانوار، ج 51، ص 120
[9] الامام المهدی، ص 557
[10] کشف الغمه، ج3، ص 329
[11] کمال الدین، ص 318
[12] امام المهدی، ص 543
[13] علل الشرایع، ص 161
[14] الغیبه نعمانی، ص 158
[15] همان
[16] الكافى، ج 1
[17] وسائل الشيعة، ج 8، ص 96، روايت 9
[18] نوائب الدهور، ج 3، ص 125
[19] موسوعه احادیث المهدی، ج 4، ص 53
[20] بحارالانوار، ج 52، ص 359
[21] الکافی، ج 1، ص 509