کلام انبیاء الهی

کلام انبیاء الهی

و انبیاء از آدم (ع) تا خاتم (ص) مبعوث شدند تا کامل کننده امر هدایت انسان این اشرف مخلوقات به سوی سعادت باشند. در واقع اگر چه خداوند ابزار هدایت را که عمده آن عقل است در وجود آدمی نهادینه کرده اما تنها وجود آن کفایت نمی‌کند و برای محقق ساختن این امر وجود ابزار هدایت بیرونی یعنی انبیاء الهی برای راهبری الزامی است از این رو خداوند از همان ابتدا که انسان‌ها را آفرید از میان آنان اشخاصی را برگزید تا حجتی برای عامه مردم باشند و به عنوان راهبر و راهنمای بیرونی پیام‌ها و تعالیم الهی را به مردم انتقال و برای آنان تبین کنند. در این مطلب با هدف شناخت تعالیم و هدف تمامی پیامبران که بی شک تمام آن‌ها هدف واحدی را دنبال می‌کنند، کلام انبیاء الهی را که در کتب معتبر ذکر شده‌ است را گردآوری نموده و به نگارش در آورده‌ایم.

کلام انبیاء الهی
کلام انبیاء الهی

برخی از سخنان روایت شده از انبیاء الهی

حضرت آدم (ع)

  • فیما أوصى بِهِ آدَمُ إبنَهُ شَیثَ علیهم‌السلام: إذا عَزَمْتُم عَلى أمرٍ فَانظُرُوا إلى عَواقِبِهِ، فِإنّى لَوْ نَظَرْتُ فى عاقِبَهِ أمرى لَمْ یُصِبْنى ما أَصابَنى[۱]

در وصیتی که آدم (ع) به شیث نبی نمود آمده است: هر زمان که قصد کاری نمودید، به پیامدهای آن نگاه کنید، پس اگر من در عاقبت کار خویش فکر کرده بودم، آن‌چه که به سر من آمده، نمی‌آمد.

حضرت ابراهیم (ع)

  • قالَ إبراهیمُ علیه السلام ـ لَمّا دَنَتْ وَفاتُهُ ـ : هَلاّ أرسَلْتَ إلَىَّ رَسُولاً حَتّى آخُذَ اُهبَهً، قالَ جل جلاله لَهُ: أوَما عَلِمْتَ أنَّ الشَّیْبَ رَسُولى؟[۲]

ابراهیم (ع) آن‌هنگام که مرگش نزدیک شد، فرمود: خداوندا چرا برای من پیکی ارسال نفرمودی تا قبل از رسیدن زمان مرگم، خویش را برای مرگ آماده نمایم؟ حق تعالی فرمود: مگر نمی‌دانی که موی سپید، فرستاده من می‌باشد؟!

حضرت سلیمان (ع)

  • مِن حِکَمِ سُلَیمانَ علیه السلام: قَدْ جَرَّبْنا لینَ العَیشِ وَ شِدَّتِهِ، فـَوَجَدنا اَهْنـَأَهُ أدنـاهُ[۳].

از حکمت‌های حضرت سلیمان (ع): ما نرمی (راحتی) و سختی (شدت) زندگی را امتحان نمودیم، پس شیرین‌ترین زندگی را در ساده‌ترینش پیدا کردیم.

حضرت داوود (ع)

  • عَن داوُود علیه السلام کانَ یَقُولُ: أللّهُمَّ لا مَرَضٌ یُضنینی، وَ لا صِحَّهٌ تُنسینی، وَ لکِنْ بـَینَ ذلِکَ[۴]

خداوندا نه بیماری به من عطا نما که بستری‌ام کند و نه صحت و سلامتی که من را به فراموشی یادت بکشاند، بلکه چیزی میان این دو را نصیب‌ من کن.

حضرت عُزیر (ع)

  • یا رَبِّ إنّى نَظَرْتُ فى جَمیعِ أُمُورِکَ وَإحکامِها فَعَرَفْتُ عَدْلَکَ بِعَقلى، وَ بَقِىَ بابٌ لَم أعْرِفْهُ: إنَّکَ تَسخَطُ عَلى أهلِ البَلِیَّهِ فَتَعُمُّهُمْ بِعَذابِکَ وَ فیهِمُ الأطفالُ!… فَقیلَ لَهُ: یا عُزَیرُ، إنَّ القَومَ إذَااستَحَقُّوا عَذابى قَدَّرْتُ نُزُولَهُ عِندَ انْقِضاءِ آجالِ الأطفالِ، فَماتَ اُولئِکَ بِآجالِهِم وَ هَلَکَ هؤُلاءِ بِعَذابى[۵]

پروردگارا! من در تمامی امور تو اندیشه نمودم و استواری و اتقان در آن‌ها دیدم و با عقل و خِرد خویش به عدالتت پی بردم ولی موردی مانده که آن را متوجه نشدم و آن این است که تو بر اهل بلا خشم می‌گیری و بلا تمامی افراد را در بر می‌گیرد در حالی که میان آنان خردسالانی نیز وجود دارند (به این معنا که تر و خشک با هم می‌سوزد). پس به او گفته شد: ای عُزیر! هر زمان که مردمی شایسته عذاب من گردند، زمانی عذاب را بر سر آنان نازل می‌کنم که عمر خردسالان نیز به سر آمده باشد. پس خردسالان به جهت رسیدن اجلشان می‌میرند و افراد معصیت‌کار به سبب گناهشان با عذاب من به هلاکت می‌رسند.

کلام انبیاء الهی

حضرت خضر (ع)

  • قالَ الخِضرُ علیه السلام لِمُوسى علیه السلام وَ هُوَ آخِرُ وَصِیَّتِهِ:إنَّ أحَبَّ الأُمُورِ إلَى اللّه ِ عَزَّوَجَلَّ ثَلاثَهٌ: ألقَصْدُ فِى الجِدَهِ، وَ العَفوُ فِى المَقدِرَهِ وَ الرِّفقُ بِعِبادِ اللّه ِ، وَما رَفَقَ أحَدٌ بِأحَدٍ فِى الدُّنیا إلاّ رَفَقَ اللّه ُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ یَومَ القِیامَهِ؛ وَرَأسُ الحِکمَهِ مَخافَهُ اللّه ِ تَبارَکَ وَتَعالى.

حضرت خضر به موسی (ع) (داستان خضر نبی و حضرت موسی در سایت بیان شده است) در آخرین وصیت و پند خود فرمود: همانا دوست داشتنی‌ترین امور در نزد خداوند عز و جل سه چیز است: میانه روی در زمان رفاه، عفو در زمان قدرت و مدارا نمودن با بنده‌های الهی. و هیچ کس در این جهان با شخصی مدارا ننمود جز آنکه خداوند در روز جزا با وی مدارا نماید، و رأس و اساس حکمت ترس (خوف) از خداوند است.

حضرت خضر علیه السلام
حضرت خضر علیه السلام

حضرت یحیی (ع)

  • قالَ یَحیَى بنُ زَکَرِیّا علیهم‌االسلام: ألمَوتُ أحَبُّ إلَىَّ مِن نَظْرَهٍ لِغَیرِ واجِبٍ[۶].

مرگ دوست‌داشتنی‌تر است در نزد من از نگاهی که ضروری نیست.

حضرت ادریس (ع)

  • مِن دُعاءِ إدریسَ علیه السلام: أللّهُمَّ سَلِّ قَلبى عَن کُلِّ شَىْ ءٍ لا أتَزَوَّدُهُ إلَیکَ، وَ لا أنتَفِعُ بِهِ یَومَ ألقاکَ مِنْ حَلالٍ أو حَرامٍ[۷].

از مناجات‌ها و دعاهای ادریس نبی (ع): خداوندا! دل من را از هر چیزی جدا نما، حلال یا حرام، که از آن در مسیر رجعت به سوی تو، توشه برنگیرم و در آن روزی که با تو ملاقات نمایم از آن بهره و سودی نبرم.

حضرت موسی (ع)

  • قالَ مُوسى علیه السلام: یا رَبِّ، مَن أهلُکَ الَّذینَ تُظِلُّهُمْ فى ظِلِّ عَرشِکَ یَومَ لا ظِلَّ إلاّ ظِلُّکَ؟ فَأوحَى اللّه ُ إلَیهِ: … وَ الَّذینَ یَغْضِبُونَ لِمَحارِمى إذَا استُحِلَّتْ مِثلَ النَّمِرِ إذا جُرِحَ[۸].

پروردگارا! اهل تو که هستند، آنان که در روزی که جز سایه‌ات سایه‌ای نیست، آنان را در ظل و سایه عرش خویش پناه دهی؟ خداوند متعال وحی فرمود: … افرادی که هر زمان حرام‌های من حلال به شمار روند، همچون پلنگی زخم خورده ناراحت و خشمگین می‌گردند.

حضرت عیسی (ع)

  • قالَ المَسیحُ عیسَى بنُ مَریَم علیهم‌السلام: إیّاکُم وَ النَّظَرَ إلَى المَحْذُوراتِ؛ فَإنَّها بَذرُ الشَّهَواتِ وَ نَباتُ الفِسْقِ[۹]

از نگاه کردن به منع شده‌ها پرهیز کنید زیرا آن بذر شهوات و رویش فسق و گناه است.

پیامبر اکرم (ص)

  • قالَ رَسُول اللّه صلی الله علیه و آله: مَرَّ عیسَى بنُ مَریَمَ علیهماالسلام بِقَبرٍ یُعَذَّبُ صاحِبُهُ، ثُمَّ مَرَّ بِهِ مِن قابِلٍ فَإذا هُوَ لَیسَ یُعَذَّبُ، فَقالَ علیه السلام: یا رَبِّ، مَرَرْتُ بِهذَا القَبرِ عامَ أوَّلَ وَ هُوَ یُعَذَّبُ، وَ مَرَرْتُ بِهِ العامَ وَ هُوَ لَیسَ یُعَذَّبُ! فَأوحَى اللّه ُ جَلَّ جَلالُهُ إلَیهِ: یا رُوحَ اللّه ِ قَد أدرَکَ لَهُ وَلَدٌ صالِحٌ فَأصلَحَ طَریقاً وَآوى یَتیماً، فَغَفَرتُ لَهُ بِما عَمِلَ ابنُهُ.[۱۰].

رسول الله (ص) فرمودند: عیسی علیه السلام از قبری عبور کرد که صاحبش عذاب می‌کشید، یک سال بعد نیز او بر آن قبر گذشت اما مشاهده کرد که دیگر عذاب نمی‌شود، پس فرمود: پروردگارا سال پیش بر این گور عبور کردم و صاحب آن را در عذاب دیدم و امسال که از آن گذشتم دیگر او را عذاب نمی‌کنند! خداوند وحی نمود: یا روح الله، فرزندی صالح از او بزرگ شد و مسیری را اصلاح کرد و یتیمی را به سرپرستی گرفت، من نیز به جهت کارهای فرزندش او را بخشیدم.

منابع:

[۱]

[۲] میزان الحکمه به نقل از بحارالانوار، ج۸۲، ص ۱۷۲

[۳] میزان الحکمه به نقل لز شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۳، ص۱۵۹

[۴] میزان الحکمه به نقل از دعوات، ص ۱۳۴، ح۳۳۴

[۵] میزان الحکمه، ح۱۲۴۷۹

[۶] بحار الانوار، ج۱۰۴، ص۴۲، ح۵۲

[۷] بحارالانوار، ج۹۸، ص۹۹، ح۲

[۸] وسائل الشیعه، ج۱۱، ص ۴۱۶، ح۳

[۹] همان

[۱۰] وسائل الشیعه،ج۱۱، ص۵۶۰، ح۲

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

+ 78 = 81